Το τάϊσμα με το μπιμπερό στο κατσικάκι,
κατά την παιδική ηλικία

Η νύφη κλέφτηκε με τον ξάδερφο
του αρραβωνιαστικού της  και η συμπεθέρα
τραβούσε τα μαλλιά της

Με έξι μέλη του κέντρου, ηλικίας από 25 έως 35 ετών, συζητήσαμε εκτενώς τις πτυχές που αφορούσαν το θέμα μας και τους τρόπους με τους οποίους θα μπορούσαμε να εκφράσουμε με πηλό τις σκέψεις μας.
Με την επιμέλεια του υπεύθυνου των εκπαιδευτικών προγραμμάτων του ΚΕΘΕΑ κου Μάνου Ταμιωλάκη και της ψυχολόγου του κέντρου, πάρθηκαν οι τελικές αποφάσεις για το τι θα θέλαμε να πούμε και για το πώς θα μπορούσε να γίνει αυτό πρακτικά.

Το Σάββατο 30 Ιουλίου κατασκευάσαμε δίπλα στον άγιο Υάκινθο τα έργα που αποθανατίστηκαν στις παρακάτω φωτογραφίες.

Σημειωτέο ότι κανένα από τα μέλη του ΚΕΘΕΑ που συμμετείχαν δεν είχε ξαναβιώσει κατασκευές από πηλό.

Οι περίπου 45 φοιτητές που συμμετείχαν χωρίστηκαν σε έξι ομάδες. Κάθε ομάδα τροποποίησε ,κατά το γούστο των μελών της, από ένα φρούτο που τους δόθηκε και το οποίο είχε προκατασκευαστεί στον τροχό. Αυτά τα φρούτα χρωματίστηκαν από τους ίδιους και κρεμάστηκαν στον κεντρικό πλάτανο του camping συνοδευμένα από ανάλογες επεξηγηματικές λεζάντες.

Π.χ. στο θέμα με το κομμένο καρπούζι βλέπουμε μία χελώνα να παίζει άθλιο θέατρο, ενώ ο τζίτζικας που κάθεται στο υπόλοιπο του καρπουζιού προτιμά να κάνει νεροτσουλήθρα παρά να την παρακολουθεί!

Με φυσικό πηλό κατασκεύασα το πρώτο απόγευμα το μενίρ της φωτογραφίας, ύψους περίπου δύο μέτρων και βάρους μισού τόνου.



Τα μέλη του camping κατασκεύασαν διάφορα πήλινα αντικείμενα , τα οποία επικολλήθηκαν πάνω στο νωπό πηλό του μενίρ.



Την τελευταία μέρα, μετά από ειδική νεκρόσημη ακολουθία και σχετικό θεατρικό δρώμενο συντελέστηκε η καταστροφή του, δια λιθοβολισμού.



Στόχος αυτής της ενέργειας ήταν η προβολή της αξίας της στιγμής και η ανώδυνη εκτόνωση.

Το Σάββατο 11/6/2011, στην παραλία των Ματάλων μεταφέρθηκε μισός τόνος  φυσικός πηλός, με τον οποίο κατασκευάστηκε και χρωματίστηκε επιτόπου η κιθάρα της φωτογραφίας

Οι λεπτομέρειες πάνω στην κιθάρα εκφράζουν κάποιες απόψεις πάνω στην χίπικη ζωή όπως ήταν πρώτα , αλλά και στο πώς έχουν καταλήξει σήμερα οι πρώην hippies.

Αυτή η πήλινη κατασκευή δεν υπάρχει πια, μιας και φτιάχτηκε μόνο για τις ανάγκες του φεστιβάλ, χωρίς να έχει προγραμματιστεί το ψήσιμο ή η συντήρησή της.
Ευχαριστώ τον Κύριλλο Στεφανάκη για τη χορηγία του πηλού, τους γείτονες εθελοντές και το κανάλι pathfinder για την προσφορά φωτός τη νύχτα και το Δήμο Φαιστού για τη φιλοξενία αυτής της δραστηριότητας στο χώρο του φεστιβάλ.

Περιστασιακά, έχω παραδόσει μαθήματα κεραμικής απευθυνόμενος και σε μικρούς και σε μεγάλους.

Ο κόσμος συνηθίζει να υποτιμά τις δυνατότητές του.

Οι μαθητές μου, που έφτιαξαν αυτό το συμπαθέστατο ον που παίζει πιάνο, ποτέ δεν πίστευαν ότι θα μπορούσαν να το φτιάξουν στο δεύτερο μάθημα.

Κι όμως το έκαναν.

Έργο δύο μαθητών μου 18 ετών, μετά το δεύτερο μάθημα

Ανδρέας 10 ετών

Ίριδα 9 ετών

Μανώλης 8 ετών

Όταν ένας τεχνίτης καλείται να μεταδόσει την εμπειρία του σε μια εκδήλωση ανοιχτή για το κοινό, σύντομα διαπιστώνει ότι έχει κληθεί να επικοινωνήσει με εντελώς άγνωστα άτομα.
Πρέπει να είναι άμεσος και παραστατικός αν θέλει να προσεγγίσει το κοινό στην τέχνη του.
Αισθάνεται σαν να παίζει μία παρτίδα σκακιού ταυτόχρονα με πολλούς αντιπάλους.

Έχω συμμετάσχει σε τρία φεστιβάλ κεραμικής στην Κρήτη και σε μία σχετική εκδήλωση του ιδρύματος “Ροδαυγή” στο Ηράκλειο.
Τα αποτελέσματα έδειξαν να είναι ενθαρρυντικά.

Συμμετείχα από το 1999 και για πέντε συνεχόμενα χρόνια,
με καινούργιο έργο κάθε χρονιά,σε παραστάσεις κουκλοθεάτρου
ενταγμένες στα εορταστικά προγράμματα των Χριστουγέννων του Δήμου Ηρακλείου.

Οι παραστάσεις αυτές έγιναν αφιλοκερδώς με την στήριξη του Πολύκεντρου Νεολαίας του Δήμου Ηρακλείου, σε συνεργασία
με τον κύριο Γιώργο Αντωνάκη.

Η συμμετοχή μου στα έργα αυτά ήταν κατασκευή κουκλών, σενάριο, γενική επιμέλεια από σκηνοθεσία μέχρι επιλογή μουσικής επένδυσης, σκηνικά κλπ, πάντα σε συνεργασία με τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας.

Τα έργα ήταν βασισμένα στον αυτοσχεδιασμό μας και στην ενεργή συμμετοχή των παιδιών.

Το 2008 δημιούργησα ένα νέο αποκριάτικο παιχνίδι ,για το δήμο “Ν.Καζαντζάκης”με στόχο την αφύπνιση του πνεύματος της αποκριάς,βασισμένο στη ροή του παιχνιδιού “του χαμμένου θησαυρού”, εστιάζοντας όμως στη διασκέδαση και αποφεύγοντας τις επίπονες σπαζοκεφαλιές.

Προσέφερα το σενάριο και τη γενική έμπνευση των δρώμενων, ενώ η υλοποίηση της ιδέας έγινε υπό την αιγίδα του Δήμου.

Το εγχείρημα ήταν να μεταφέρω τον ενθουσιασμό της έμπνευσής μου
σε ευρύτερες κοινωνικές ομάδες, πολύ πιο διαφορετικές από εμένα.
Απευθύνθηκα στους κατοίκους είκοσι χωριών έξω από το Ηράκλειο,
οι οποίοι δεν είχαν ξαναπαίξει παρόμοια παιχνίδια.

Η αρχική δυσπιστία μπροστά σε ένα “περίεργο” τρόπο σκέψης
ξεπεράστηκε σύντομα, μόλις διαπίστωσαν το πνεύμα και τη δομή του παιχνιδιού.